Wyjątki#
Implementacja wyjątków w C# jest bardzo podobna do tej w C++. Składniowo jest niemalże identyczna, z kilkoma nowymi możliwościami w C#. Główną różnicą jest to, że w C# możemy rzucać jedynie obiektami dziedziczącymi po System.Exception. W C++ mogliśmy rzucać w zasadzie dowolnym obiektem, czego się i tak nie robi w praktyce.
Łapanie wyjątków#
Tak jak w C++, żeby złapać wyjątek, otaczamy kod, który może rzucić wyjątkiem, blokiem try i dołączamy do niego bloki catch z obsługą sytuacji wyjątkowych. W przypadku wyjątku program szuka odpowiedniego bloku catch od góry do dołu.
try
{
string text = File.ReadAllText("file.txt");
int number = int.Parse(text);
}
catch (FileNotFoundException ex)
{
Console.WriteLine($"File not found: {ex}");
}
catch (FormatException ex)
{
Console.WriteLine($"Invalid format: {ex}");
}
catch (Exception ex) // This will catch any exception
{
Console.WriteLine($"Unexpected exception: {ex}");
}Zgłaszanie wyjątków#
Żeby zgłosić wyjątek, używamy instrukcji throw, po której następuje obiekt wyjątku, zazwyczaj tworzony w miejscu operatorem new. Sam typ wyjątku po części dokumentuje sytuację wyjątkową, ale warto również doprecyzować, co się stało, podając dodatkową wiadomość w parametrze konstruktora.
public static void ValidateInput(string input, int maxLength)
{
if (input is null)
{
throw new ArgumentNullException(nameof(input), "Input cannot be null.");
}
if (input.Length > maxLength)
{
throw new ArgumentOutOfRangeException(nameof(input), $"Input exceeds the maximum length of {maxLength} characters.");
}
}Przerzucenie wyjątku#
W bloku catch możemy przekazać dalej wyjątek, jednocześnie częściowo na niego reagując (np. przez zalogowanie błędu). Służy do tego instrukcja throw bez żadnego parametru.
try
{
ValidateInput("Hello, world", 16);
}
catch (ArgumentNullException e)
{
Console.WriteLine(e);
}
catch (ArgumentOutOfRangeException e)
{
Console.WriteLine(e);
}
catch (Exception e)
{
Console.WriteLine(e);
throw;
}
throw;ponownie rzuca złapany wyjątek i zachowuje jego oryginalny ślad stosu (stack trace). Gdybyśmy zamiast tego napisalithrow e;, rzucony zostałby ten sam obiekt, ale jego ślad stosu zostałby zresetowany do bieżącego blokucatch– stracilibyśmy informację o tym, gdzie faktycznie wystąpił błąd.
Filtry wyjątków#
Do bloków catch możemy doklejać klauzulę when, w której możemy sprecyzować dodatkowe warunki, które muszą być spełnione:
try
{
throw new HttpRequestException("Resource not found", null, System.Net.HttpStatusCode.NotFound);
}
catch (HttpRequestException ex) when (ex.StatusCode == System.Net.HttpStatusCode.NotFound)
{
Console.WriteLine("Resource not found.");
Console.WriteLine(ex);
}
catch (HttpRequestException ex)
{
Console.WriteLine(ex);
}Własne typy wyjątków#
Biblioteka standardowa dostarcza całkiem pokaźny wachlarz wbudowanych typów wyjątków. Czasami jednak potrzebujemy bardziej szczegółowych typów wyjątków, lepiej opisujących sytuację. Dzięki temu kod staje się bardziej czytelny, a obsługa błędów bardziej precyzyjna. Zazwyczaj reimplementuje się trzy najczęściej używane konstruktory, ale oczywiście można w takiej klasie dodawać własne konstruktory i pola.
public class InvalidOrderException : Exception
{
public InvalidOrderException()
{
}
public InvalidOrderException(string message)
: base(message)
{
}
public InvalidOrderException(string message, Exception inner)
: base(message, inner)
{
}
}Blok finally#
Blok finally może zostać dołączony do bloku try-catch. Kod w takim bloku wykona się zawsze, niezależnie od okoliczności, w jakich wychodzimy z bloku try (normalnie, przez return/break czy z powodu wyjątku). Nie wykona się jedynie przy gwałtownym zakończeniu całego procesu, np. przez Environment.FailFast lub przepełnienie stosu. Głównym zastosowaniem bloku finally jest zwalnianie zasobów, takich jak strumienie plików, połączenia z bazą danych czy zasoby sieciowe.
FileStream? fs = null;
try
{
fs = new FileStream("file.txt", FileMode.Open);
}
catch (Exception ex)
{
Console.WriteLine(ex.Message);
}
finally
{
fs?.Dispose();
}